Tagarchief: spensive

De Muziek Republiek Rubriek #1 – Spensive

 

Catchier als dit kon ik de titel van mijn nieuwe rubriek eigenlijk niet maken. Rijmen is een goed wat ik maar al te graag gebruik. Anyways, de Muziek Republiek Rubriek wordt mijn maandelijkse muziekmomentje. Niet alleen om jullie een kijkje te laten nemen in mijn extreme muziekkeukentje, maar ook om mezelf gewoon te pleasen. Nu vraag jij je volkomen terecht af: Martijn, wat ga je nou precies doen? Heel simpel, lekker lullen over muziek die mij deze afgelopen maand heeft geïnteresseerd, geamuseerd en geëntertaind. Want op het gebied van muziek ben ik net een ongestelde, bipolaire vrouw met ontzettend veel stemmingswisselingen. De ene dag luister ik het liefst naar deep house om te ontspannen en de andere dag luister ik weer naar keiharde rap om helemaal loco en wausa te gaan.

Als ik terugblik op deze onstuimige en drukke maand januari, heb ik me gefocust op één genre, namelijk steenharde en bonkende party rap. Zo ben ik in aanraking gekomen met één van de meest diepzinnige en depressieve soort van rap, genaamd cloud rap. Onze Zweedse vriend Yung Lean, een cultmeme op het internet, heeft mij geïntroduceerd in deze stroming. Na een aantal van zijn nummers geluisterd te hebben wist ik het meteen: white trash emo rap. Niet mijn soort rapmuziek, al ben ik wel verslaafd geraakt aan zijn bekendste nummer Kyoto waar ik elke dag nog kei lekker op ga.

Om op deze vetvage tour te blijven, heb ik me in januari verdiept in Death Grips. Als je dacht dat het niet heftiger kon, krijg je een soort van punkerige experimentele noise rap op je bordje gelanceerd en wordt het met een pollepel je keel in gestapt, of je nou wilt of niet. Ook al word je na lang luisteren een beetje parra in je hoofd, twee nummers hebben mijn top notch iTunes-lijst gehaald, The Fever (Aye Aye) en Guillotine.

Naast Kyoto van Yung Lean, heeft nog één nummer mijn hartje veroverd deze koude januari. Richposlim met Spensive. De ‘Dreadlock Player’, hoe vulgair hij zichzelf noemt, is het ondergeschoven kindje van Awful Records. Je hoort niet veel van hem, maar als hij iets releaset, is het van grote klasse. Een duidelijk geval van kwaliteit boven kwantiteit. Of een duidelijk geval van wiet smoken en wodka slurpen boven nummers maken. Aan jou de keuze. Desalniettemin een track waardoor ik deze maand zielsgelukkig door het leven ben gegaan.