De Muziek Republiek Rubriek #1 – Spensive

 

Catchier als dit kon ik de titel van mijn nieuwe rubriek eigenlijk niet maken. Rijmen is een goed wat ik maar al te graag gebruik. Anyways, de Muziek Republiek Rubriek wordt mijn maandelijkse muziekmomentje. Niet alleen om jullie een kijkje te laten nemen in mijn extreme muziekkeukentje, maar ook om mezelf gewoon te pleasen. Nu vraag jij je volkomen terecht af: Martijn, wat ga je nou precies doen? Heel simpel, lekker lullen over muziek die mij deze afgelopen maand heeft geïnteresseerd, geamuseerd en geëntertaind. Want op het gebied van muziek ben ik net een ongestelde, bipolaire vrouw met ontzettend veel stemmingswisselingen. De ene dag luister ik het liefst naar deep house om te ontspannen en de andere dag luister ik weer naar keiharde rap om helemaal loco en wausa te gaan.

Als ik terugblik op deze onstuimige en drukke maand januari, heb ik me gefocust op één genre, namelijk steenharde en bonkende party rap. Zo ben ik in aanraking gekomen met één van de meest diepzinnige en depressieve soort van rap, genaamd cloud rap. Onze Zweedse vriend Yung Lean, een cultmeme op het internet, heeft mij geïntroduceerd in deze stroming. Na een aantal van zijn nummers geluisterd te hebben wist ik het meteen: white trash emo rap. Niet mijn soort rapmuziek, al ben ik wel verslaafd geraakt aan zijn bekendste nummer Kyoto waar ik elke dag nog kei lekker op ga.

Om op deze vetvage tour te blijven, heb ik me in januari verdiept in Death Grips. Als je dacht dat het niet heftiger kon, krijg je een soort van punkerige experimentele noise rap op je bordje gelanceerd en wordt het met een pollepel je keel in gestapt, of je nou wilt of niet. Ook al word je na lang luisteren een beetje parra in je hoofd, twee nummers hebben mijn top notch iTunes-lijst gehaald, The Fever (Aye Aye) en Guillotine.

Naast Kyoto van Yung Lean, heeft nog één nummer mijn hartje veroverd deze koude januari. Richposlim met Spensive. De ‘Dreadlock Player’, hoe vulgair hij zichzelf noemt, is het ondergeschoven kindje van Awful Records. Je hoort niet veel van hem, maar als hij iets releaset, is het van grote klasse. Een duidelijk geval van kwaliteit boven kwantiteit. Of een duidelijk geval van wiet smoken en wodka slurpen boven nummers maken. Aan jou de keuze. Desalniettemin een track waardoor ik deze maand zielsgelukkig door het leven ben gegaan.

Advertenties

ILoveBEA1991

BEA

Foto: Piet Langeveld

Een dreunende bass, een lage synthesizer en een zangeres met een unieke stem. De Amsterdamse band BEA1991 was te bewonderen in Paradiso Noord als voorprogramma van ILoveMakonnen. Ze vulde het uurtje voorprogramma met een gedenkwaardig optreden in. Een band die tegendraads is van de rest van de opkomende Nederlandse bands.

De naam BEA1991 komt wellicht wat vaag over, maar dit doet niets af aan het optreden. Het optreden van de experimentele elektronicaband was bewonderenswaardig, ondanks dat het niet aansloot met het vervolgoptreden van de harde hiphop van ILoveMakonnen. Desalniettemin was de show van een hoog kaliber. Door de mist op het podium en door de groen-, blauw- en paarskleurige lampen kwam er al snel een duister en mysterieus sfeertje, wat weer goed paste bij de muziek. Toen Bea begon met zingen werd je meteen meegenomen in haar gezang. De ondersteuning van de drums en basgitaar sloot uitstekend aan bij de hoge stem en hoge geluiden van de zangeres. Door de synthesizer en door de stemvervormer borrelde gelijk een retrogevoel op. Sommige nummers neigden naar het dromerige en trippy gevoel van Animal Collective, maar het was soms ook te vergelijken met Crystal Castles. Een goede vergelijking is er eigenlijk niet te maken. BEA1991 creëert hun eigen unieke en buitengewone sound. Bea droomde bij haar nummers lekker weg en bewoog op en neer op haar plaats achter de microfoon. Ook kroop ze even achter de piano en tokkelde ze mee met haar pianist en later die avond greep ze twee drumstokken vast en sloeg ze enthousiast mee op de drums van haar drummer. Ze was in haar eigen wereldje en entertainde het publiek op geheel eigen wijze.

Naast dat BEA1991 muziek maakt, zie je op hun website ook veel excentrieke foto’s van de leadzangeres. Ook zijn de muziekvideo’s, gemaakt door Piet Langeveld, uitzonderlijk en speciaal te noemen. Mocht je meer willen horen, volgen en zien van de band, neem een kijkje op hun site of Youtube-account. Ook is voor de liefhebbers hun EP Good Thinking te verkrijgen op iTunes. Kopen kopen kopen dus!

Toekomst van de house scene; Future house

Rowen Reecks

Het muziekgenre Future house is in volle opkomst onder de EDM luisteraars. Na Big Room house en Progressive house is het nu de beurt aan Future house om door te groeien tot een ongekende hoogte. Met DJ’s zoals Oliver Heldens en Tchami krijgt het genre steeds meer aanzien. Rowen Reecks, opkomende Future en Deep house producer uit het Limburgse plaatsje Bocholtz, vertelt ons meer over de toekomstige muziekstroming.

Future House is een evolutie van Deep house, het zijn twee stijlen die erg overeenkomen met elkaar. Zo zijn de Beats Per Minute (BPM) bijna identiek aan elkaar gelijk. Toch zijn er wel degelijk verschillen te vinden tussen de twee genres. Zo vertelt Rowen Reecks hierover: ”Wat Future house precies inhoudt voor mij? Voor mij is het een mix tussen de dansbaarheid van Deep house en de hardere stijlen die je meer op de festivals terug hoort komen. Denk dan bijvoorbeeld aan Progressive house en Big Room house.” Als producer maakt Rowen niet alleen Future house maar ook andere stijlen zoals Deep house. ”Eigenlijk is Future house een vorm van Deep house waarbij ‘net’ iets hardere geluiden gebruikt worden, dit maakt Future house in zijn ogen net wat geschikter voor de grotere festivals dan Deep house. ” Rowen vertelt ons meer over zijn ervaring en interpretatie van het opkomende genre.

Waarom ben jij begonnen met het produceren van Future house tracks?

”Ik maakte eerst van alles, van hip-hop tot Big Room house. Toen ben ik op een dag in mijn studio gaan zitten en toen ben ik gaan bedenken hoe ik een Future house plaat kon maken. Na veel probeersels kwam ik uit op mijn track ‘Dust’. Dat nummer heb ik opgestuurd naar Ferry Corsten en toen begon het vuurtje te lopen. Hij was er zo positief over dat ik meteen ben doorgegaan met Future house.”

En wat trekt jou zo aan bij dit genre?

”De creativiteit en de diversiteit. Telkens weer komen er DJ’s met nieuwe geluiden en sounds en dus niet iedereen die Oliver Heldens probeert na te doen. Toch merk je dat veel producers neigen naar Oliver Heldens. Dit gaat ten kosten van de creativiteit en vernieuwing.”

Hoe ben je bij dit soort house terecht gekomen?

”De eerste keer dat ik de remix ‘Go Deep’ van Tchami hoorde. Die remix vond ik zo vet, dat ik bij mezelf dacht: ‘Wat is dit?’ Hierdoor kreeg ik meer interesse in de diepere stijlen in plaats van Big Room house.”

Welke DJ’s zijn volgens jou essentieel in het ontstaan en de opkomst van Future house?

”De grondlegger is Tchami, maar Oliver Heldens heeft geholpen het groter te maken door de nummers ‘Gecko’ en ‘Koala’. Zij mogen gezien worden als de uitvinder en vormer van de Future house scene.”

Over Tchami en Oliver gesproken, wat vond je van de clash tussen hen op Twitter?

”Haha, ik had dat ook gezien op Twitter. Ik ken Oliver persoonlijk en hij is echt een hele down to earth kerel. Hij probeert zoiets niet uit te lokken, hij produceert wat hij lekker vindt klinken zonder te kijken naar andere DJ’s.”

Wat vind je van het verschil tussen deze twee Future house goden?

”Tchami’s zijn synthesizer sounds zijn beter, maar zo heeft Oliver Heldens weer betere melodieën.”

Welke Future house DJ heeft volgens jou de beste stijl?

”Ik heb niet echt een voorkeur wat betreft Future house, daarin tegen heb ik wel een favoriete Deep house DJ, dat is namelijk Low Steppa. Die vind ik echt geniaal!”

Hoe zie jij de ‘future’ in van Future house?

”Ik denk als iedereen blijft doorgaan met het kopiëren van de ‘Gecko-sound’, dan wordt het hetzelfde als wat er nu ontstaat bij Big Room house. Iedereen neemt elkaars geluiden over waardoor de creativiteit achterwegen blijft. Hierdoor denk ik dat er een grote scheiding komt tussen techno en UK garage, waardoor Future house wegvalt. Je merkt nu ook al aan de muzieklabels dat ze Future house aan het wegstoppen zijn. Dit komt door de angst van telkens dezelfde soort sound.”

Zie jij bij de grotere recordlabels, zoals Spinnin’ Records en Armada Music, steeds meer Future house en Deep house opkomen?

”Niet overal, maar bij Spinnin’ zeker. Zij zijn nu gestart met een Spinnin’ Deep Label, ze zijn dat echt aan het opbouwen. Op dit label zie je veel Deep en Future house terugkomen. Ze contracteren veel DJ’s van Future house en zij pushen die DJ’s iets harder om platen uit te brengen. Zo komen er veel nieuwe producers bij zoals Pep & Rash, The Voyagers en Curbi. Je merkt dat ze niet meer op zoek zijn naar nieuwe Big Room producers.”

 Op welke plaat van jezelf ben je het meest trots?

”Dat is ‘Dust’, omdat dit mijn eerste plaat was in Future house en deze werd meteen gedraaid door Hardwell, Blasterjaxx en Ferry Corsten. Voor mij was dit een soort van doorbraak, echt geweldig om mee te maken!”

Wat moet volgens jou het Serious Request Anthem 2014 worden?

‘De dag dat de negentiger jaren stierven’

404

Dertig jarig jubileum van Woodstock, groot feest! Althans, dat is wat Woodstock ’99 had moeten worden. Nu staat het bekend als één van de grootste drama’s in de historie van festivals. Hoe Woodstock bekent stond om haar geweldige organisatie, bleek in 1999 niks van over te blijven.

Hoofdoorzaak van de problemen was voornamelijk geld. De organisatoren van het festival wilden zoveel mogelijk verdienen aan de festivalgangers. De kaartjes waren aan de dure kant, maar dit schrikte de mensen niet af om te komen. Maarliefst 220.000 muziekliefhebbers kwamen erop af. Dit kwam niet alleen door de fantastische line-up van bands en artiesten, maar ook omdat het een jubileum was. 30 jaar bestond Woodstock al, waarin de vorige vier edities overweldigend waren! Woodstock Festival, hemel voor elke festivalganger, maar hier was weinig van over na het slecht georganiseerde Woodstock ’99.

Dorst

Naast dat de prijzen van de kaartjes hoog waren, waren ook de waterflesjes duur. 4$ per flesje en laat er die week in juli toevallig een hittegolf zijn! De organisatoren hadden nog aangegeven dat de mensen zelf moesten zorgen voor genoeg water en drinken. Meeste festivalgangers hadden deze mededeling niet meegekregen of negeerden het. Gelukkig was er een fontein waar mensen gratis konden drinken, maar met 220.000 mensen uit een fontein drinken…

Nog meer problemen

Zo waren er nog veel meer problemen tijdens het festival. Zo was de afstand tussen de podia ongeveer twee kilometer lang. 25 minuten lopen naar het andere podium met de stralende zon op je voorhoofd, daar wordt niemand gelukkig van. Ook was het publiek opvallend seksistisch, of het door het warme weer komt weten we niet. Elke keer als er een vrouw op het podium kwam, of als er een vrouwelijke zangeres aan het optreden was, werd er uit het publiek gescandeerd: “Show your tits!” Maar dit is nog heel onschuldig. Tijdens de optredens van Korn en Limp Bizkit werden er tijdens deze optredens vrouwen verkracht. Het was zo druk en onoverzichtelijk dat veel verkrachtingen onopgemerkt bleven. Uiteindelijk zijn er na Woodstock ’99 maar 44 mensen aangehouden voor seksuele misdrijven.

De druppel

Red Hot Chili Peppers wilden Woodstock ’69-belevingen terugbrengen met het nummer ”Fire” van Jimi Hendrix. Uiteindelijk was dit de druppel die de emmer deed overlopen. Het publiek ging helemaal door het lint en daar begon de ravage. Al de woede kwam eruit bij de festivalgangers, zo duwde de rebelse menigte auto’s omver om die vervolgens in de fik te zetten. Kraampjes waar sieraden en kleding werden verkochten, werden zonder moeite omgegooid en vernield. Gelukkig wist de politie van New York en de ME na enige tijd de mensen te sussen.

Zo is Woodstock in één lang weekend veranderd in een hels drama. Een festival waar iedereen lovend en lyrisch over was en wat nu met zoveel negativiteit de boeken inging. Het was een ongeorganiseerde puinhoop, met organisatoren die alleen maar uitwaren op geld. We herinneren Woodstock ’99 met namen door geweld, verkrachtingen, chaos, puinhoop, hitte en tragedie. Maar ze hebben er iets van geleerd; een festival staat of valt bij de organisatie.

Rotterdams talentvol duo gaat hard!

10683737_806208932762808_6909003971427183568_o Shefida Bougenvilla en Jeremy van der Hoeven, beter bekend onder de naam ‘Bougenvilla’ gaan binnenkort de track Kaya releasen. Een exacte datum is nog niet bekend. Het nummer is onlangs gebruikt bij Heldeep Radio #019, de wekelijkse mix van Oliver Heldens.

De mannen van Bougenvilla zijn nog maar net begonnen, maar worden nu al gezien als een opkomend en talentvol duo! Ook met deze track, Kaya (vernoemd naar de studiohond van Bougenvilla), laten ze zien wat ze in hun ‘house’ hebben. Ze worden ook niet voor niks gesupport door onder andere Tiësto, Oliver Heldens, Laidback Luck, Gregor Salto en Vato Gonzalez. Zo gaat het duo uit Rotterdam lekker door met Future House tracks produceren en releasen. Maar naast dat, zijn ze ook live te bewonderen in clubs. Zo waren ze 12 oktober te zien in Club Cinéma in Rotterdam. Ik verwacht dat we binnenkort meer van hun nummers gaan horen. En zeker met de komst van deze gekke track Kaya!

Voor meer nummers van Bougenvilla: https://soundcloud.com/bougenvilla

Hieronder de rip-off van Kaya:

Kele – Trick (2014)

dj.qoajmrqj.600x600-75

Artiest: Kele

Album: Trick

Release datum: 13 oktober 2014

Kele

Kelechukwu Rowland Okereke, beter bekend onder de artiestennaam Kele. Geboren in Liverpool, opgegroeid in London en groot geworden met de band Bloc Party. Vier jaar geleden speelde Kele nog samen met de indie rockband  Bloc Party, waarmee hij in 2012 bijeenkwam om nog een album te creëren. Veel lovende berichten volgden nadien, maar voor Kele geen reden om door te gaan met Bloc Party. Hij besloot een tweede solo-album uit te brengen, genaamd Trick. Tussen de albums The Boxer en Trick heeft hij nog wel een EP gereleased, namelijk The Hunter, maar de fans smakten naar meer. Officieel komt het album pas uit op 13 oktober, maar het album is uitgelekt.

Stijl

Wat Kele ook al opzocht bij zijn vorige solo-album is de elektronica en alternatieve dance. Ook deze keer zocht hij die elektronicakant op. Toch verschilt zijn nieuwe album met The Boxer en dan heb ik het vooral over de beat en de manier waarop Kele zingt. Mijn “First Impressions” van het album waren wisselvallig, maar uiteindelijk positief. Het is een CD om bij weg te dromen, de slow low beats, de stem van Kele, het rustige tempo, alle ingrediënten om een rustig elektronica album te produceren. Je mag zeggen dat het Kele gelukt is.

Het begin nummer, First Impressions, is een perfecte opener. Het zijn niet alleen de eerste indrukken van het album, het is ook je laatste indruk. Rust, elegantie, sierlijk, maar toch ook stijlvol. Hoe wij Kele kennen van indie rock, laat hij nu ook zijn rustige kant zien. Daarnaast laat hij ook zien hoe veelzijdig hij is.

Nummers

Het album bestaat uit 10 nummers, namelijk:

  1. First Impressions
  2. Coasting
  3. Doubt
  4. Closer
  5. Like We Used To
  6. Humour Me
  7. Year Zero
  8. My Hotel Room
  9. Silver And Gold
  10. Stay The Night

Hierboven ziet u de teaser van Trick.

Waar te beluisteren?

Thuis tijdens bijvoorbeeld het koken of tijdens huishoudelijke klusjes, of om gewoon even tot rust te komen. Ook lijkt mij dit album ideaal om even bij weg te dromen. Dus zeker niet te beluisteren tijdens het sporten of als u moet wakker blijven!

Beoordeling

Persoonlijk vind ik het geen slecht album, verre van zelfs. Toch zijn er een aantal zaken waar u zich misschien aan gaat ergeren. Elk nummer lijkt op elkaar, de manier waarop Kele zingt, de synthesizers, de beats en de opbouw van de nummers. Je moet er van houden, maar naast dat wil ik dit album een 7 geven.